Diplomatic Council
NL Mobility op Facebook
Open Menu

NL Mobility's Blog

Deel ook uw ervaringen over elektrisch rijden met anderen. Stuur uw tekst met minimaal 1 foto naar info@nlmobility.nl

De toekomst staat voor de deur

26 februari 2014

Op de lagere school hadden wij platen van de gebroeders Das. Daarop stond hoe de toekomst eruit zou gaan zien. Torenhoge flatgebouwen, monorails, auto’s die geluidloos door de lucht zoefden en hier en daar een strookje groen. Prachtig leek die toekomst mij. ’s Avonds in mijn bedje bad ik tot Onze Lieve Heer of ik asjeblieft oud genoeg mocht worden om dat mee te maken. Het klinkt vast overdreven, maar even dacht ik dat die toekomst was aangebroken toen ik kennismaakte met mijn eerste elektrische auto, de BMW I3.

Het interieur licht blauw op als ik de deuren open met de afstandsbediening. Het dashboard bestaat uit twee digitale displays en op het schermpje dat de navigatie aangeeft zie ik in 3D de gebouwen in de straat. Waar het precies goed voor is weet ik niet maar ik voel de gebroeders Das goedkeurend knikken. Geluidloos schiet ik weg bij het stoplicht, een BMW 3-serie blijft ver achter. Zie ik de bestuurder verbaasd kijken of is het zelfs irritatie?

Zeker een half uur geniet ik van de toekomst. Het is vreemd, maar pas als je elektrisch hebt gereden vraag je je eigenlijk af waarom auto’s herrie maken. Ik hoor autocoureurs tandenknarsen. Akkoord, een formule-1-auto moet misschien pijn doen aan je trommelvliezen, maar wat een weldadige stilte zal er in het centrum van Amsterdam heersen als er geen dreunende diesels, knetterende brommers en brullende PC-hoofdtractoren meer over de grachten denderen. Wie weet verhuis ik ooit nog een keer terug!

Dit soort euforische gedachten welden de eerste kilometers in mij op. Ik realiseer me: ik ben verkocht, ik wil alleen nog maar elektrisch rijden.

Dan komt mijn eerste ‚tankbeurt’. Ai, dat valt tegen. Natuurlijk heb ik het instructieboekje niet goed gelezen, maar dat gaan mijn moeder en mijn vriendin ook niet doen en die konden zonder dit met de iphone toch aardig uit de voeten. Feit is dat de oplaadpalen niet bepaald idiotproof zijn. De gemeente Amsterdam heeft een keurig bordje geplaatst met de tekst: ‚dit is een elektrische laadpaal, parkeren enkel voor elektrische voertuigen, gebruiksaanwijzing van de laadpaal vind u op de paal.’ Maar wat ik ook zoek, geen gebruiksaanwijzing op de paal. Ik kan nog 25 kilometer voor de accu’s echt leeg zijn, maar het zou toch handig zijn als ik het autootje tijdens het boodschappen doen even kan opladen. Ik leg mijn pasje op alle mogelijke plekken op de paal, maar ik vind de schakelaar niet. Waarom staat er niet ergens een pijl geplakt? Hoe moet mijn moeder van 85 dat dan ooit vinden? Of ik?  Dan valt mijn oog op een extra regeltje op het gemeentebord: ‚het is verboden op deze plek te staan als u niet in het bezit bent van een elektrisch voertuig. Ook ben u in overtreding als u niet aan het laden bent.’ Oh ja! Ik hang de kabel maar voor de sier aan de paal en hoop dat als ik boodschappen gedaan heb er niet een fikse bekeuring onder mijn ruitenwisser zit.

Onderweg naar mijn uiteindelijke reisbestemming, Utrecht, zie ik de digitale teller hard teruglopen. Automatisch springt het dashboard naar een menu dat aangeeft waar de dichtstbijzijnde laadpaal is, maar ik heb de organisatie van NL Mobility beloofd dat ik voor zessen aanwezig ben bij een presentatie, dus tijd om even een uurtje bij te laden is er niet. De BMW heeft een range-extender , een klein benzinemotortje voor noodgevallen. Die zegt dat ik nog tachtig kilometer verder kan tuffen, maar dan wel gewoon op die vieze ouwe, vervuilende, vermaledijde fossiele brandstof. Dat is mijn eer te na. Ik schakel over op de eco-stand. Dat levert tien kilometer extra bereik op, nog altijd zeven te weinig om hartje Utrecht te halen. Dan maar de airco uit, standje eco-plus. Binnen een paar minuten is het steenkoud in de I3. Ik wurm mij in mijn winterjas, handschoenen aan en stampvoet om de tenen warm te houden. Met exact negentig kilometer per uur tuf ik de A2 af. De BMW-3-rijder heeft me intussen allang lachend ingehaald, net als een familie in een Kia Picanto die me meewarig aankijken, die stumperd in zijn groene auto. Totaal verkleumd parkeer ik de auto op de lokatie. Dat vertelden ze er op school niet bij toen ze die mooie platen lieten zien.

Ben ik nu afgeknapt op de elektrische droom? Driewerf nee. De toekomst van de gebroeders Das is in zicht (of beter gezegd: de realistische versie van hun toekomstdromen) maar hij is er nog niet. Elektrisch rijden is een avontuur, zoals autorijden vroeger altijd was. Ik herinner mij goed hoe mijn vader besloot de driepassentocht in Zwitserland te doen met een Fiat 600, inclusief twee puberzonen van 50 kilo en een imperiaal met zes koffers. Terugschakelen van de tweede naar de eerste versnelling was op de steile hellingen niet mogelijk, want de versnellingsbak was niet gesynchroniseerd. Na elke haarspeldbocht zaten we met de billen dichtgeknepen of we het volgende stukje asfalt op zouden komen. De kilometerteller liep terug van 40 naar 25 kilometer per uur. Dat was avontuur. Zo voelt elektrisch rijden nu bij vlagen ook nog. Is het verstandig nog een jaartje te wachten? Voor wie niet van avontuur houdt: jazeker. Ik? Zeker niet.

Bloggers:

Iedere week zal een testrijder een stukje tekst met foto's plaatsen over zijn of haar ervaringen met elektrisch rijden. Ook interesse om eens proef te rijden in een volledig elektrische of een plug in hybride auto, of een stukje te rijden met een volledig elektrische motorfiets, stuur een mail naar : info@nlmobility.nl of een tweet naar @nlmobility.